Fuzuli’ye “Sevmek mi yoksa sevilmek mi daha güzeldir?” diye sormuşlar, “Sevmek” demiş. “Çünkü sevildiğinden asla emin olamazsın.”
(Kaynak: senkimlekimoluyon, birininprensesiii gönderdi)
PASTACI
Çocukluğumda, bir pastacıyla evleneceğime kesin gözüyle bakan biricik canım babam; bazı akşamüstlerinde beni pastacıya götürür, pasta yedirirdi. Karşılıklı ufak kare bir masaya otururduk. Babamın elindeki kağıt mendili bir ucundan sabit tutup öbür ucundan ters yöne çevirmesini izlerken ağır başlılıkla pastamı beklerdim
Babam, hiçbir zaman bana pasta alırken kendine de almazdı. Ancak her zaman ufak bir lokmayla yediğim pastanın tadına bakardı.
Pastacının dükkanının adı “İrem”di. Küçükken bu pastanebana harikalar diyarı gibi gelirdi. Doğum günlerimi yaklaştıkça iple çekerdim. Babamla beraber gider, dükkana el ele girer, hoş sohbetle karşılanırdık. Babam doğum günüm olduğunu söylerdi pastacıya. Pastacı da üstünde ismim yazılı şeker kartlı şık bir pasta verirdi bize. Her seferinde babama en az iki defa teşekkür ederdim. O pastacı küçükken benim içine adımımı atmaktan en çok hoşlandığım dükkandı. Pastalar cennetiydi.
Geçen gün annemle girdik bu dükkana…
Çok çok uzun bir aradan sonra.
Pastacı beni tanımadı.
O an farketmemişim, içime derin bir hüzün oturmuş.
Etrafıma şöyle bir baktım. Küçüklüğümden hiçbir iz bulamadım. O şeker, çikolata dolu dükkan şimdi gözümde soğuk, hâlsiz, yorgun bir pastacı dükkanı..
Hemen çıkıverdim dükkandan.
Bir daha hiç girmemek üzere.
Hiç olacak şey mi, vitrindeki pastaların ve bizim oturduğumuz masanın yerini değiştirmişler
